De helende kracht van vergeving

Mijn verhaal begon in de herfst van 1980 met een telefoontje. De stem aan de andere kant van de lijn zei: ‘Nou, wat denk je nu Catherine is neergeschoten?”
Ik zei: ‘Wat bedoel je? Waar heb je het over?’
‘Heb je het niet gehoord? Catherine is neergeschoten!’
Ik hing snel op, belde de sherriff en zei: ‘Dit is Gayle, de moeder van Catherine Blount. Ik hoor dat ze is neergeschoten. Waar is ze? Hoe gaat het met haar? Ik moet naar haar toe!’
De stem aan de andere kant van de lijn zei: ‘Nee mevrouw, uw dochter is niet neergeschoten. Uw dochter is vermoord. Ze is doodgestoken.’

Dit was het begin van een periode van 8 jaar die ik nu mijn tijd van duisternis noem. Om te overleven bleef ik kalm en veroorzaakte ik geen problemen. Ik had geen geloof. Ik geloofde niet in God. Ik had geen pastoor of iemand die me kon troosten en helpen. Ik hield een valse façade op en niemand wist van de donkere wolk die ik diep vanbinnen in me droeg, een hevige woede begon in me op te borrelen. Ik wilde wraak voor de dood van mijn geliefde kind.
In 1982 werd Douglas Mickey gearresteerd en ter dood veroordeeld voor de moord van mijn dochter. Er werd me verzekerd dat wanneer deze verschrikkelijke schurk geëxecuteerd was, ik geheeld zou zijn van mijn pijn. En ik geloofde dat dat waar was.
Na acht lange jaren vol met een gepassioneerd verlangen voor wraak begon ik met een meditatie cursus. Ik kon stil zitten, stil zijn in mijn hoofd, en in het huidige moment zijn. Ik leerde dat er veel meer in het Universum is  dan onze zintuigen kunnen waarnemen. Ik begon naar de kerk te gaan, waardoor mijn leven veranderde en ik mijn God-Zelf begon te ervaren.

Mijn predikant gaf me Een Cursus In Wonderen. Daarin ervaarde ik mijn eerste glimp van de helende kracht van vergeving. Ik zag een video van een overlevende van de Holocaust die niet alleen de Duitsers vergaf, maar ook de bewakers van de kampen waarin zijn hele familie vermoord was. Ik voelde dat ik misschien de man kon vergeven die Catherine had vermoord.
Op een avond hoorde ik een zeer duidelijke stem die tegen me zei: ‘JE MOET HEM VERGEVEN EN JE MOET HET HEM LATEN WETEN.’ Deze stem was zo luid en duidelijk, en zo overtuigend dat ik die nacht niet kon slapen. Ik werd om vier uur ’s nachts letterlijk voortgedreven om een brief te schrijven aan de moordenaar. En die was als volgt:
Beste heer Mickey,
Twaalf jaar geleden had ik een prachtige dochter, haar naam was Catherine. Ze was een jonge vrouw, talentvol en intelligent, slank en met een glanzende huid vol gezondheid en vitaliteit. Ze had lang golvend haar, stralende ogen en een warme glimlach. Ze straalde liefde en vreugde uit.  

Twee maanden na haar negentiende verjaardag verliet Catherine haar
stoffelijke lichaam en ging ze naar haar volgende levensfase. Ik weet dat ze op een betere plek is dan we hier op aarde ooit zullen kennen, maar ik wist dat niet toen ze stierf. Ik wist alleen dat ik beroofd was van mijn dierbare kind en dat zij beroofd was van opgroeien tot een volwassen vrouw en het bereiken van haar potentieel. De gewelddadige wijze waarop ze deze wereld verliet kon ik met geen mogelijkheid begrijpen. Ik was ongelofelijk verdrietig en voelde dat ik nooit meer volledig gelukkig kon zijn. Mijn verlies werd het referentiepunt voor mijn gehele familie. De geschiedenis van onze familie werd ingeleid als voor of na de dood van Catherine. Ik was heel kwaad op je en wilde dat je tot in het uiterste werd gestraft. Je had mijn familie en mijn dromen voor de toekomst onherstelbare schade aagebracht.
Na acht lange jaren van verdriet en woede begon ik aan mijn levensreis.

Ik ontmoette wonderbaarlijke leraren en leerde langzaamaan over mijn God-zelf. Middenin een klas voor Een Cursus In Wonderen ontdekte ik tot mijn verbijstering dat ik jou zou kunnen vergeven. Dit betekent niet dat ik denk dat je onschuldig bent of dat je vrij van blaam bent voor wat er is gebeurd. Dit is wat ik geleerd heb: jij bent een kind van God. Je draagt het christus-bewustzijn in je. Je wordt omgeven door de liefde van God, zelfs als je in je cel bent. Er is geen duivel, er is enkel de goedheid van God. De Christus in mij stuurt zegeningen naar de Christus in jou.
Verwacht niet dat ik een politieke of sociale verdediger voor je zal zijn. De wet van het land zal jouw lot bepalen. Verslijt je laatste dagen op aarde niet in wroeging en angst. De dood, zoals wij die kennen, is enkel een nieuw begin. De hel bestaat niet, en bevindt zich enkel in ons bewustzijn.

Ik hoop dat deze brief je zal helpen om jouw toekomst onder ogen te zien. Er is enkel liefde en goedheid in de wereld, hoe het er nu ook uit mag zien. Ik ben bereid je te schrijven of bezoeken, als je dat wilt. Ik wens jou en jouw kinderen het beste.
De volgende dag heb ik mijn brief verstuurd. Op het moment dat ik die ‘klik’ van de brievenbus hoorde, verdwenen al mijn woede en wraakverlangens. En het meest ongelofelijke gevoel van vreugde, liefde en vrede kwam ervoor in de plaats. In dat heilige ogenblik wist ik dat voor mijn heling niemand geëxecuteerd hoefde te worden. Het maakte me niet uit of Douglas Mickey mijn brief zou beantwoorden, want ik had een meer diepgaand antwoord ontvangen.
Maar hij stuurde me een antwoord en ik was verbaasd toen ik de zachtheid en vriendelijkheid van de schrijver ervaarde. Douglas schreef woorden van dankbaarheid. Hij schreef over zijn wroeging en verdriet voor zijn misdaad en hij begreep hoe leeg die woorden kunnen klinken. Ik begreep uit zijn brief dat hij intelligent en belezen was. Hij had duidelijk jarenlang in boeken naar antwoorden gezocht. Hij schreef: ‘De Christus in mij ontvangt en zendt in dankbaarheid Goddelijke Wijsheid, Liefde en Barmhartigheid naar de Christus in jou.’ Hij zei ook: ‘Ik zou gaarne op dit moment mijn leven opgeven als het op de een of andere manier die verschrikkelijke nacht kon veranderen.’

Mickey had bij de brief een bezoekersformulier ingesloten en het duurde 90 dagen voordat ik van San Quentin toestemming kreeg voor een bezoek. Het vooruitzicht van de ontmoeting gaf me vlinders in mijn buik, zweet in mijn handpalmen en een knik in mijn knieën. Waar was ik mee bezig? Maar ik heb geleerd dat de kracht die ik nodig heb mij altijd wordt gegeven, en ik reed naar San Quentin.
Eenmaal binnengekomen, keek ik met verbazing rond in de bezoekruimte. Ik zag daar geen enkel monster. Ik zag alleen mannen die er heel gewoon uitzagen. Ze zaten daar met hun grootmoeders, vrouwen of pastoren en met hun kinderen. Waar ik ook keek, zag ik het gezicht van God.

Toen Douglas mij zag, zei hij: ‘Gayle, je doet me de grootste eer aan door me een bezoek te brengen.’
We spraken voor drie uur. Ik huilde en hij huilde. Hij is een grote, lange en zeer sterke man en hij schaamde zich niet om openlijk te huilen waar andere gevangenen hem konden zien. We spraken over Catherine. We spraken over zijn moeder. Ik realiseerde me dat toen Catherine stierf, Douglas zijn toekomst verloor.
Toen ik San Quentin verliet, wist ik dat ik nooit zou ophouden de boodschap te verkondigen dat deze mannen mensen zijn en geen monsters. En ik wist dat als California ooit Douglas Mickey zou terechtstellen, ze mijn vriend zouden doden.
Wat ik geleerd heb is dat heling en genade voor iedereen beschikbaar is, in welke omstandigheid dan ook, door het wonder van vergeving. Dit is daadwerkelijk de universele waarheid die aan iedereen is gegeven door de heilige leer van Jezus, de Christus, Buddha en andere verlichte meesters.
Hoor de roep van de haat niet en zie geen fantasieën. Want jouw compleetheid ligt in de waarheid, en nergens anders. Zie in de roep van de haat, en in iedere fantasie die opdoemt om jou op te houden, slechts de roep om hulp die onafgebroken van jou naar je Schepper opstijgt. Zou Hij jou geen antwoord geven wiens compleetheid de Zijne is?
                            

~Aba Gayle & Douglas~

Vergeef je wat , je vijanden!!!

Een meer bedreigende uitspraak in deze wereld is volgens mij niet: Vergeef je vijanden, heb je vijanden lief.
Je vrienden lief hebben is vanzelfsprekend, maar je vijanden!!!
Je vijanden daar ga je een strijd mee aan, want wil jij niet je eigen gelijk, rechtvaardigheid. Je vijand verdient op geen enkele manier liefde. Je haat je vijand, hij verdient straf.

Jezus zegt ons:" Hebt Uw vijanden lief ". Wat doe je daar mee?
Waar ervaar je haat, woede als je een zogenaamde vijand hebt?
Is dat niet in je eigen geest. Je ervaart zelf de pijn. Je projecteert je eigen haat en woede op je zogenaamde vijand.
Je zoekt een zondebok en zult die ook vinden. De ander is altijd een spiegel waar je je eigen gezicht in ziet.

In les 189 van de Cursus staat: je zult datgene buiten je zien wat je van binnen voelt. Als haat een plek vindt in je hart, zul je een beangstigde wereld zien, die de dood wreed in zijn scherpgepunte, knokkige vingers houdt. Als je de Liefde van God in je voelt, zul je op een wereld van genade en liefde uitkijken

Dus ja waar vindt de vijand plaats: in je eigen geest. Wie heeft er heling nodig. Zolang ik denk een vijand te ervaren heb ik heling nodig. Het feit dat ik weet dat het mijn eigen aanvalsgedachten zijn en niemand buiten me de schuld kan geven is er heling mogelijk. Voorheen dacht ik werkelijk dat iemand buiten mij de schuldige was en ik waste mijn handen in onschuld. Kan niet meer nu ik de Cursus onder ogen heb gekregen. Ja het is een hele verantwoordelijkheid. Dat noem je volwassen worden. Ik ben verantwoordelijk voor de hele wereld die ik heb gemaakt. De wereld heeft gelukkig niets met de waarheid te maken is van mijn eigen makelij en kan ongedaan gemaakt worden. Het is het ontdoen van al mijn gedachten, die ik er op na heb gehad. En dat is de manier om er los van te komen. Heb je vijanden lief !!! Want je vijand dat ben je zelf.

~ Martina~