Zien wat je gelooft, gelovend wat je ziet

Er is een vooronderstelling in de moderne maatschappij die weerlegd moet worden. 
Het is het voordeel ten gunste van dingen die concreet, tastbaar en driedimensionaal zijn.
We zijn van mening dat een rots echt is, omdat het stevig en zwaar is, en onze zintuigen kunnen het makkelijk plaatsen in de tijd en ruimte. Dus wat moeten we denken van een werkelijkheid waarin zien niet geloven is?

Slakken hebben zeer langzame zenuwstelsels. Het duurt enkele seconden voordat ze nieuwe visuele indrukken in zich kunnen opnemen. Dit betekent dat als iemand heel snel voorbijgaat en een munt laat vallen, die persoon onzichtbaar zal zijn voor die slak en het zal lijken of de munt uit het niets verschijnt.  Omgekeerd, als een slak wordt opgetild en zeer snel wordt verplaatst, zal hij geloven dat hij door telekinese van de ene plaats naar de andere werd bewogen. 

Onze zintuigen halen diezelfde truc uit met de hele werkelijkheid. Onze hersenen werken te langzaam om op te merken dat elk concreet object op het kwantum niveau duizend maal per seconde in en uit het bestaan knippert; we zien solide objecten waar er in feite geen enkele bestaat.
De vijf zintuigen houden ons gevangen op manieren die onbewust en onzichtbaar zijn.

Ik las jaren geleden beschrijvingen van aangeboren blinde mensen die van de ene op de andere dag hun zicht waren teruggegeven dankzij vernieuwende heelkunde. Toen ze voor het eerst aan het licht werden blootgesteld, waren ze vaak volledig gedisoriënteerd. Ze vroegen zich af waarom mensen zwarte vlekken met zich meesleepten (we noemen dat schaduwen). 

Wanneer er werd gevraagd hoe groot een koe was die in de verte stond, dachten ze dat die een paar centimeter groot was. Trappen waren beangstigende twee-dimensionele ladders. Soms waren de bizarre waarnemingen zo beangstigend dat diegenen met nieuw zicht liever met gesloten ogen in het donker zaten. Doen we niet hetzelfde door vast te houden aan de wereld van de vijf zintuigen?

Kunnen we onszelf opnieuw uitvinden in het licht van een niet-zintuiglijke werkelijkheid, of zullen we de gevangenen van onze vijf zintuigen blijven zoals onze voorouders in de prehistorie? Steeds wanneer we de woorden ‘zonsopgang’ en ‘zonsondergang’ herhalen, geven we toe aan een zintuiglijke misleiding.

Nog een voorbeeld: er zijn experimenten waarin een groep studie-objecten gevraagd werd te luisteren naar een cassette en op te schrijven wat er gezegd werd.  Het volume is zo laag dat de stem moeilijk te verstaan is. Toch maakt elke persoon een redelijke hoeveelheid aantekeningen. De misleiding is dat er onzin op de cassette staat – het oor en de hersenen werkten samen om een betekenis te maken waar er geen enkele betekenis was, een volkomen onbetrouwbare versie van de werkelijkheid.

Een feit in de neurologie, vrij onbekend aan het grote publiek: onze hersenen maken de vijf zintuigen en daardoor alles wat ze ons zeggen. Er is letterlijk geen licht of duisternis, smaak, tast of geluid "daarbuiten", er is enkel wat we "vanbinnen" maken. 
Stel je twee magneten voor die elkaar met positieve kanten benaderen. Elke magneet zal voelen dat een onzichtbare kracht hem tegen zijn wil van de ander zal afduwen, en als de magneten sterk genoeg zijn zal deze afstotende kracht beide ervan weerhouden dichterbij te komen: het zal even solide zijn als een muur van cement. De andere kant daarvan is dat het menselijk lichaam niet afgesloten is voor neutrino’s, röntgen en gammastralingen, en omdat elke atoom in ons meer dan 99.9999% lege ruimte is, is het feit dat jouw hand solide voelt een evengrote illusie als de muur die de twee afstotende magneten van elkaar afscheidt. (De lege ruimte tussen de kern van een atoom en de elektroden die eromheen cirkelen is relatief veel groter dan de ruimte tussen de aarde en de zon.)

Dus de fundamentele wijze waarop we de waarneming opnieuw kunnen uitvinden is de realisatie dat de vijf zintuigen volledig illusoir zijn, en het goede nieuws is dat we ze te boven kunnen gaan. We doen dat in feite elke dag. Dit is niet een poging om mystiek te zijn, hoewel het waar is dat God geslaagd is in de kunstgreep van het onzichtbaar zijn en tegelijkertijd aanbeden worden. Ik denk aan zoiets fundamenteels als zicht. We zeggen dat zien geloven is, maar niemand weet wat zien werkelijk is.

Er is geen licht in de visuele cortex, die verantwoordelijk voor zicht is – dat gedeelte van de hersenen, zoals elk ander, heeft een havermoutpap-achtige half-solide samenstelling die enkel onafgebroken duisternis kent. Er zijn geen plaatjes in onze hersenen, enkel een storm van chemische en elektrische signalen. Hoe we fotons die het netvlies raken omzetten in een zichtbare werkelijkheid is volledig onbekend, en daar hetzelfde geldt voor de andere vier zintuigen ligt de werkelijkheid zelf voor het grijpen.

Er heerst onzekerheid, en waar zich onzekerheid bevindt is er een kans op vrijheid. Een beroemde Indiase goeroe zei ooit tegen zijn volgelingen: de werkelijkheid is als een net. Als je eraan wilt onstnappen, moet je een gat vinden en er doorheen springen.

~Deepak Chopra~

 www.chopra.com