Christus tegenover de Hogepriester

 Het Milwaukee Art Museum bevindt zich aan de oever van Lake Michigan en heeft de kustlijn voor meer dan 100 jaar gesierd. Het werd recentelijk bekroond met een architecturaal wonder, ontworpen door Santiago Calatrava. Zijn is een beweegbaar vleugel-achtig zonnescherm dat steunt op de top van het plafond van de receptiezaal. Het ziet eruit als een gigantische witte vogel dat zich nestelt op het dak.

De grote stalen vinnen zijn op hun breedst breder dan een Boeing 747. De vleugels "flapperen" elke dag op het middaguur. In een handleiding van het museum worden de velugels beschreven als "een visueel symbool van transformatie."

Toen mijn vrouw Christine en ik het museum bezochten, zagen we allereerst de "flapperende" vleugels en we dachten dat dat het meest bijzondere van deze hele dag zou zijn. Maar toen we exposities van schilderijen en beelhouwwerken bezochten, zagen we het ware hoogtepunt van de dag: het verhelderende licht van het schilderij van de 17e eeuwse Nederlandse schilder Matthias Stomer (1600-1652), getiteld "Christ Before the High Priest."

Dit is het commentaar bij het schilderij:

Zijn stille schoonheid is een contrast met het leedvermaak van de twee valse getuigen die zich achter hem verschuilen. Het intense kaarslicht schijnt een angstwekkende, pale kleur op de figuren en verhoogt de pshychologische spanning van de confrontatie. De driekwart hoge figuren en hun plaatsing transformeren het schilderij tot een krachtig en aangrijpend beeld dat bedoeld is om de beschouwer in te nemen en om religieuze toewijding te inspireren.

Hier is de passage uit Matteüs die wordt afgebeeld in het schilderij:

En de hogepriester stond op en zeide tot Hem:

Geeft Gij geen antwoord; wat getuigen deze tegen U?

Maar Jezus bleef zwijgen. En de hogepriester zeide tot Hem:
Ik bezweer U bij de levende God, dat Gij ons zegt,
of Gij zijt de Christus, de Zoon van God..

Jezus zeide tot hem: Gij hebt het gezegd. Doch Ik zeg u,
van nu aan zult gij de Zoon des mensen zien, gezeten aan de rechterhand
der Macht en komende op de wolken des hemels..

Toen scheurde de hogepriester zijn klederen en zeide: Hij heeft God gelasterd!
Waartoe hebben wij nog getuigen nodig? Zie, nu hebt gij de godslastering gehoord .

Matteüs 26: 62-65

Omdat Jezus niet ontkende dat hij de Zoon van God is, beschouwt de hogepriester dat als godslastering: "de daad van beledigen, het tonen van verachting, het gebrek aan eerbied voor God." In het schilderij kijkt de hogepriester Jezus recht in het gezicht, maar hij kan de Christus niet zien. Hij is niet in staat om de werkelijkheid van de Zoon van God te zien, omdat hij enkel zijn eigen weerspiegeling als een mensenzoon ziet. Hoewel het gezicht van de priester in licht wordt getoond, ervaart hij het licht niet omdat hij enkel de duisternis van zijn eigen projectie ziet. Wat je als buiten je ziet is enkel een weerspiegeling van wat allereerst binnen in wordt gezien. Dit leidt ons tot de Cursus In Wonderen van Jezus, een hedendaags meesterwerk waarin hij ons onderwijst dat we door het ongedaan maken van de projecties van onze geesten met visie kunnen leren te zien.

Projectie maakt waarneming. De wereld die jij ziet is wat jij haar gegeven hebt, niets meer. Maar ook al is ze niets meer, ze is ook niets minder. Daarom is ze voor jou belangrijk. Ze getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand.

T-21.Inl.1:1-5

De ware getuigen zijn niet diegenen die Jezus honend en spottend vasthouden, de ware getuige is de projectie van Jezus als een godslasteraar. Dit beeld getuigt van de geestestoestand van de hogepriester. Hij denkt met een deel van zijn geest dat in werkelijkheid geen bron heeft.

Zoals een mens denkt, zo neemt hij waar. Probeer dan ook niet de wereld te veranderen, maar kies ervoor je denken over de wereld te veranderen. Waarneming is een gevolg, geen oorzaak. En juist om die reden is een rangorde naar moeilijkheid bij wonderen zonder betekenis. Alles wat met visie wordt bezien, is geheeld en heilig. Niets wat zonder dat wordt gezien, heeft enige betekenis. En waar geen betekenis is, heerst chaos.

T-21.Inl.1:6-12

Stomer heeft het psychologische drama van dit beslissende moment in de passie van Christus op prachtige wijze gevangen door het contrast van een empathische en gebarende Kajafas met een ongewoon serene en sombere Christus, wiens aangezicht zijn kennis van de komende gebeurtenissen verraadt. (Handleiding)

Kajafas gebaart met nadruk, omdat hij eerst zichzelf vervloekt en dat daarna snel projecteert op de wereld die buiten hem lijkt te zijn.

Verdoeming is jouw oordeel over jezelf, en dit zul jij op de wereld projecteren. Zie haar als verdoemd, en het enige wat je ziet is wat jij gedaan hebt om de Zoon van God te pijnigen.

T-21.Inl.2:1,2

Jij, Kajafas, bent ook de Heilige Zoon van God.

Als je onheil en rampspoed ziet, heb je geprobeerd hem te kruisigen. Als je heiligheid en hoop ziet, heb jij je met Gods Wil verbonden om hem te bevrijden. Er ligt geen keuze tussen deze twee beslissingen in. En je zult de getuige zien voor de keuze die jij hebt gemaakt, en hieruit leren aflezen welke jij gekozen hebt. De wereld die jij ziet toont jou slechts hoeveel vreugde jij jezelf vergund hebt in jezelf te zien en als de jouwe te aanvaarden. En als dit daadwerkelijk haar betekenis is, dan moet de macht om haar vreugde te schenken zich wel in jou bevinden. if this is its meaning, then the power to give it joy must lie within you.

T-21.Inl.2:3-8

In het schilderij kijkt Jezus Kajafas niet aan; hij staart naar de kaars, is volledig in vrede. Hij is in een geestestoestand van vrede, de Christus-geest, en wat hij in de wereld ziet is een weerspiegeling van die geestestoestand. Het kaarslicht dat het schilderij bedekt is analoog met het licht van de wereld.

In Zijn Cursus In Wonderen, onderwijst Jezus dat ook jij, geachte lezer, de Christus bent. Wanneer je de lessen doet en leert jouw geprojecteerde gedachten te vergeven, kun je ervaren: Mijn heiligheid omsluit al wat ik zie.

Uit mijn heiligheid komt de waarneming van de werkelijke wereld voort. Nu ik vergeven heb, zie ik mezelf niet langer als schuldig. Ik kan de onschuld, die de waarheid over mij is, aanvaarden. Door begrijpende ogen gezien is de heiligheid van de wereld het enige wat ik zie, want ik kan alleen de gedachten die ik over mezelf koester als beeld voor me zien.

W-deel 1.58.1

Maar Jezus zweeg.

Zijn stille schoonheid is een contrast met het leedvermaak van de twee valse getuigen die zich achter hem verschuilen. Het intense kaarslicht schijnt een angstwekkende, pale kleur op de figuren en verhoogt de pshychologische spanning van de confrontatie. (Handleiding)

En de hogepriester stond op en zeide tot Hem: Geeft Gij geen antwoord?

Als Stomer het volgende moment zou schilderen zou hij Jezus de ogen laten opslaan, de hogepriester recht aankijkend, en Hem laten antwoorden: Gij hebt het gezegd.

(Handleiding)

En de hogepriester stond op en zeide tot Hem: Geeft Gij geen antwoord?

Als Stomer het volgende moment zou schilderen zou hij Jezus de ogen laten opslaan, de hogepriester recht aankijkend, en Hem laten antwoorden: Gij hebt het gezegd.
Hij zou Kajafas zeggen: Wat je in mij ziet is een projectie van een beeld dat in jouw geest begint. Dat beeld zal niet veranderen totdat jouw geest verandert door om hulp te vragen in het vergeven van gedachten die geen enkele oorsprong in de werkelijkheid hebben. Het maakt in jouw huidige toestand, nu, niet uit wat ik zeg. Je zult horen wat je wilt horen. Daarom kan het enige mogelijke antwoord een herinnering voor je zijn. Je projecteert vanuit jouw geest: Gij hebt gezegd.

Jezus geeft Kajafas de demonstratie dat zijn defensieve aanval hem ervan weerhoudt te ervaren dat er een plan is.


Wat zou je niet kunnen aanvaarden,
als je maar wist dat alles wat plaatsvindt,
alle gebeurtenissen in verleden, heden en toekomst,
liefdevol gepland zijn door Degene wiens enig doel jouw welzijn is?

Misschien heb je Zijn plan misverstaan,
want Hij zou jou nooit pijn schenken.
Maar jouw verdedigen lieten je niet toe
Zijn liefdevolle zegening te zien stralen in elke stap
die jij ooit hebt gezet.

Terwijl jij plannen maakte voor de dood,
leidde Hij je zachtjes naar eeuwig leven.

Je vertrouwen-nú in Hem is de verdediging
die een ongestoorde toekomst belooft,
zonder een spoor verdriet en met vreugde die gestaag groeit
wanneer die leven een heilig moment wordt,
geplaatst binnen de tijd,
maar met louter oog voor onsterfelijkheid.

Laat geen andere verdediging
dan je vertrouwen-nú de toekomst leiden,
en dit leven wordt een betekenisvolle ontmoeting met de waarheid,
die alleen door jouw verdedigen kan worden verborgen.

Zonder verdedigingen word je een licht
dat door de Hemel dankbaar als het zijne wordt erkend.
En het zal jou verder leiden langs wegen
die voor jouw geluk zijn bestemd,
in overeenstemming met het aloude plan
dat begon toen tijd geboren werd.

Zij die je volgen, zullen hun licht bij het jouwe voegen,
en het zal toenemen tot de wereld oplicht van vreugde.
En blij zullen onze broeders
de zware last van hun verdedigingen afwerpen,
ie hen niets baatten en alleen angst konden aanjagen.

W-deel 1.135:18-20

De driekwart hoge figuren en hun plaatsing transformeren het schilderij tot een krachtig en aangrijpend beeld dat bedoeld is om de beschouwer in te nemen en om religieuze toewijding te inspireren. (Handleiding)

Ik ben er niet van overtuigd dat Stomer "religieuze toewijding" wilde inspireren. Ik denk dat hij eerder de erkenning wilde inspireren dat we inderdaad de Christus zijn. Hij noemde zijn schilderij immers Christus Tegenover De Hogepriester, en niet Jezus Tegenover De Hogepriester.

W-deel 1.135:18-20

~Ray Comeau~

Vindt zijn website en blog 'through a mirror brightly" onder Web Wereldwijd.